Diepste dalen en hoogste pieken

0
488

I3bb. Dit was afgelopen jaar de klas waar ik mijn diepste dalen en hoogste pieken mee heb beleefd. Deze klas bestaat uit 9 leerlingen die vmbo basis BWI (bouw wonen en interieur) volgen. Volgens vele opvoedkundige theorieën zijn duidelijkheid, rechtlijnigheid en consequentheid de factoren waar je als beginnend docent aan vast kan houden. De eerste les stel ik mij voor, geef ik een korte samenvatting over mijn werkleven en laat ik via foto’s mijn hobby’s zien.  Vervolgens laat ik de leerlingen zich voorstellen via de volgende 4 vragen: Hoe heet je? Waar woon je? Wat heb je in de vakantie gedaan? En wat doe je na schooltijd? Zo krijg ik een kleine eerste indruk van mijn klasje.

Daarna vraag ik wat ze van mij verwachten dit jaar en vertel ik ook wat ik van hun verwacht. Deze verwachtingen kunnen maar beter bij het begin uitgesproken worden, dan kan ik er later nog naar terugpakken. Vervolgens komt volgens meneer Teitler het vaststellen van regels. Hier heb ik natuurlijk van tevoren over nagedacht en deel deze met de klas. Eerst probeer ik de regels door de leerlingen te laten maken, door het gesprek te sturen naar 3 keer waarschuwen is afkoelen op de gang als het daarna nogmaals voor komt, dan hop naar het zorglokaal (klinkt zoveel beter dan het straflokaal). Hier merkte ik voor het eerst wat weerstand.

Tijdens de volgende lessen hou ik mij streng en strikt aan deze regels en voor ik het weet moet helaas de eerste mijn les verlaten. Het voelt goed om de stap te durven nemen, maar het voelt als falen omdat je ze niet in de les kan houden. Na de eerste 6 weken loopt iedere les stroef en vol frustratie van beide kanten, tijd voor een klassengesprek. Tijdens dit gesprek komen de frustraties van de leerlingen naar voren en wat blijkt, ze weten niet precies hoeveel waarschuwingen ze al gehad hebben. Nieuwe afspraak, namen op het bord met een streepje erachter. Dit gaat een week of 4 goed, daarna blijkt het weer enorme weerstand te geven. Het huilen stond mij nader bij dan het lachen en ook de onrust ’s nachts was aanwezig, ook dit helpt niet bij het proces.

Na 10 weken hoor ik tijdens een studiedag dat je soms beter kan meeveren met dit niveau leerlingen dan als een politieagent voor de klas te staan. Dit is een aanpak waar ik nog niet over nagedacht had. Dus de volgende les begin ik met het verwijderen van het streepjes systeem. Ik leg de leerlingen uit dat ik het soms oneerlijk vind dat er een streepje achter hun naam staat aan het eind van de les omdat ze verder super goed gewerkt hebben. De nieuwe aanpak is corrigeren van ongewenst gedrag zo vaak als mijn geduld aan kan, dit kan streng, maar ook met humor en omgekeerde psychologie. Als het geduld op is geef ik aan dat het de laatste waarschuwing is. En u raad het al…. Dit werkt als een malle! De lessen werden vrolijker, enthousiaster en intiemer. Nu er geen constante negatieve lading hangt in het lokaal is er ook meer ruimte voor positieve feedback. De band wordt sterker en na de kerstvakantie begint het zelfs heel leuk te worden.

Aan het eind van het jaar is dit de klas waar ik dit jaar mijn grootste groei uit gehaald heb en waar ik volgend jaar de examens mee ga beleven. Ik heb gezien wat het enorme verschil is tussen positieve en negatieve feedback en dus de energie die in een klaslokaal hangt. Er wordt niets voor niets gezegd, alles wat je liefde geeft groeit.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here